Tożsamość Tove - Dum w budowie

Chociaż Tove marzył o własnej latarni, artystka zbudowała na Klovharu mały domek. Został zbudowany dość wysoko, ale nieco poniżej klifu. Domek posiada zaskakujące podziemne funkcję - ogromna piwnica, większy niż w budynku powyżej.

"Nasza piwnica jest największą piwnicą, która kiedykolwiek był kopana w tej okolicy. Powierzchnia mierzy 25 metrów kwadratowych i dwa metry głębokości."

Wyspa była (i nadal jest) częścią społeczności wyspy Pellinki. Pozwolenie na budowę musiało więc być wymagane od wyspiarzy.

Ale Pellinki, podobnie jak wielu innych samorządowych społeczności wyspiarskich, miało swojego własnego patriarchę, którzy udziela porad w zakresie wysp. Człowiek ten ostrzega nas, by nie oczekiwać zbyt wiele i nade wszystko, nie ufać prawnym papierom, które by prędzej czy później stawać się zmorą życia.

Tove i Tooti wysłały papiery do gminy w Porvoo's, a następnie postanowiły spać w namiocie w deszczowej pogodzie na Klovharu, czekając na zezwolenie budowlane. Pewnego wieczoru, jakiś człowiek zszedł na ląd i przedstawił się jak Brunström z Kråkö. Brunstrom, który łowił łososie, miał zamiar spać w swojej łodzi, lecz zdecydował się przyjść na brzeg, kiedy zauważył światła na wyspie.

Okazało się Brunstrom słyszał o planach Tove i doradził jej aby już stawiała budynek bo władze bardzo długo odpowiadają na takie podania. Informuje również, ze prawnie budynek nie może być zburzony - "Uwierz mi", Brunstrom powiedział. "Wiem o tych rzeczach".

Tove i Tooti uwierzyli mu i rozpoczął budowę natychmiast. Brunstrom Sven przyniósł Nisse Sjöblom projekt budowlany do zatwierdzenia. Czasami mężczyzna przywoził artystkom świeże ryby aby mogły spokojnie zjeść i odpocząć od budowy.

Jedynym odpowiednim miejscem na domku został zajęte przez wielkiego kamienia, które ważyły szacunkowo pięćdziesiąt ton. Rozsadzanie "wielkiego kamienia" z boku było ich pierwszym zadaniem. Eksplozje rozproszyły rumowisko. Pofałdowane kamienie był drogą stygnięcia i uwalniania się kłopotów spowodowanych przez pisanie i ilustrowanie.

18 października 1964, Brunstrom stwierdza, co następuje:
"Aby Porvoo:
Pył pokrywa
Solignum nr 2, 40 litrów
Pokrycia dachowe gwoździe 10 kg 2 ½, 10 kg 4 ½
50 m2 papy
30 m2 oleju traktowane x 30 x 4 uszczelniający papier
Plotki krążą: ktoś ze stowarzyszenia rybołówstwa podał nas do Urzędu Porvoo Budowy o nielegalnej działalności budowlanej, mówiąc, że narusza,y siei. Musimy więc pospiesz się."

Prace budowlane trwają w listopadzie 1964 r. i kontynuowane wiosną 1965 roku. W lipcu 1965 r., chata została zakończona i nadszedł czas na opuszczenie przez Brunstroma wyspy.

"11 lipiec (1965)
Niewiele nie mogę napisać, ponieważ miejsce prawie jest skończone. Właśnie jakieś kwestie z wiatrem i deszczem. O tak, dwoje drzwi przybyła dziś, jedne wewnętrzne i jeden do piwnicy, jak również stół zrobiłem ze starego luku. Jest 22:00, i kładę swoje siatki po raz ostatni.

12 lipiec
Mnóstwo dorsza, inaczej niż z sumem. Już czas wyjść. Napisałem poezję:
Dla przeszłości jest teraz przeszłością
wszystko razem jest gotowe w końcu.
Panie będą rządzić i zostaną,
ale ich dżentelmen musi wyjeżdżać.
Piosenka wiatru pożegnalna dręczy nasze uszy
i nasze policzki są słone z łzami."
- Fragmenty Anteckningar Fran en O (notatki z wyspy, 1996). 

Klovharu - Artysta na wyspie

"Pomału zaczęło dnieć. Tatuś Muminka był całkiem sam ze swoją wyspą, a ona z każdą godziną stawała się coraz bardziej jego własna. Niebo zbladło i przed Tatusiem wyrosły skały: wielkie, piętrzące się głazy, na szczycie których zobaczył nareszcie latarnię morską, ogromną i czarną na szarym tle horyzontu. Wyglądała znacznie większa, niż sobie wyobrażał, bo o tej porze nocy każdy czuje się bezradny i wszystko wydaje się niebezpieczne, szczególnie jeśli ktoś jest sam i czuwa.

Tatuś Muminka zgasił lampę i brzeg morski zniknął. Wolał, żeby latarnia morska nie widziała go na razie. Od morza ciągnął zimny, poranny wiatr, gdzieś po drugiej stronie wyspy krzyczały mewy. 

Kiedy tak siedział na przybrzeżnym piasku, wydało mu się, że latarnia rośnie coraz wyżej i wyżej. Podobna była do jego modelu, tego, którego nie zdążył wykończyć. Widział teraz, że jej dach nie jest tak spiczasty, jak sądził, i że nie ma żadnej poręczy. Długi czas patrzył na tę ciemną, opuszczoną wieżę, aż w końcu stała się jakby mniejsza, prawie taka jak ta, o której od dawna myślał.

"W każdym razie jest moja – stwierdził Tatuś Muminka, zapalając fajkę. – Zdobędę ją, dam mojej rodzinie i powiem: »Tu będziecie mieszkać. Jak już znajdziemy się w środku, żadne niebezpieczeństwo nie może nam grozić«"."

"Tatuś Muminka i morze" Tove Jansson. Nasza Księgarnia, str. 43-44

Kolejny news z serii "Klovharu", dziś przedstawię Wam jak Tove zamieszkała na tej wyspie i kto ją najczęściej odwiedzał. Na wyspie powstał m.in. film "Haru – The Island of the Solitary", film oparto na materiałach kręconych przez Tooti w latach 1970 – 1991 oraz na tekstach Tove Jansson. Jak Jamatka pozwoli nam na opublikowanie tego filmu to zobaczycie, że Klovharu ma swój własny klimat.


Klovharu - Artysta na wyspie

Klovharu w lotu ptaka

Tove kochała swoją wyspę. W wywiadzie w 1940 roku, wyjawiła swoje marzenie o posiadaniu wyspy i własnej latarni. Tove była już dobrze zaznajomieni z morza i archipelagu Pellinki od wielu lat spędzała tam z rodziną wakacje. Wyspy pojawiają się również w pracach artystki pokazując miejsce, gdzie można budować swój własny świat.

Pierwsza miłość Tove jest wyspa Kummelskär, największa z bezludnych wysepek skalnych w regionie. Jednak mieszkańcy nie zgodzili się na wybudowanie tam domu, gdyż zakłócają połowów śledzia, dorsza i łososia. Gdy Tove zdała sobie sprawę, że Kummelskär było niemożliwym marzeniem, zaczęła negocjacje w sprawie kolejnej wyspy - nazwanej później Klovharu. W 1947 roku zbudowała dom, który nazwała Vindrosens Husa. Ale jej rodzina i przyjaciele szybko trafili na wyspę, a Tove ze wszystkich swoich sił próbowała uzyskać więcej wolności i samotności.

Wyczerpane przez dziennikarzy i świat artystów, Tove i Tooti rozbiły swój namiot na Klovharu w 1963 roku. Wpis do pamiętnika o sztormowej pogodzie i ich ostatniego dnia oddaje urok wyspy.

"Sześć w skali Beauforta. Burza, deszcz. Udało się nam uratować łódź, przed wciągnięciem jej do wody. Morze wygląda jak kocioł czarownicy, jak grzmot wystrzałów armatnich. Namiot oszukany. Pięknie, pięknie."

Spędzanie przez Tove wakacji na wyspie było trudne dla Ham, bo zawszę spędziły każde lato razem. Wyspa, z jej niezwykłym projektem budowlanym, stała się atrakcją turystyczną, która nieustannie pociągnął tłumy.

"Siedemnaście odwiedzających przypłynęło do Kummelskär [...] Jestem bardzo zła".

Goście Tove i Toot

Z czasem, Tove był w stanie wyrównać czas towarzyski z czasem spędzonego nad pracą. Nawet Ham spędziła tam kilka swoich wakacji z Tove i Tooti.

"Kiedyś, dużą ilość bambusa wyrzuciło [morze] na brzeg. Zebraliśmy je, ale nie wiem co z nim zrobić. "Zbuduj latawce," powiedziała Ham, "Mamy mnóstwo japońskiego papieru ryżowego"."

- Fragmenty Anteckningar Fran en O (notatki z wyspy, 1996).

Klovharu - Wysepka w Zatoce Fińskiej

Ale jestem niewyspany... Hm.. Jak było wczoraj? Nawet fajnie, tzn. dla moich harcerzy. Była wystarczająca ilość ludzi - uf.. nie było kompromitacji. Ale wczoraj popsuły mi się wszystkie porty USB i dziś Wam zdjęć nie wrzucę, ale za to mam nową notkę z nowego działu. Czym lub kim jest zagadkowy "Klovharu"? Jeśli tego nie wiesz koniecznie musisz przeczytać ten post.

Klovharu - Wysepka w Zatoce Fińskiej

Klovharu to atol* w kształcie wyspy około 6000-7000 metrów kwadratowych. To jedna z wielu małych, skalistych wysepek, które tworzą Zatokę zewnętrznego archipelagu Finlandii. W centrum tworzy się erozja, co sprawia, że ​​wydaje się jakby wyspa była podzielona na dwie części. Niewiele jest roślinność na Klovharu, choć można tam znaleźć marram, dzikie bratki, bedstraw i fioletowy krwawnice. Po pewnym czasie Tove Jansson zasadziła tam wiele roślin aby wzbogacić wyspę m.in. o  krzewy róży rosnące przed domem.

 

Mewy i rybitwy zagnieżdżają klify, którym trudno było dostosować się do nowych mieszkańców.
 
"Oczywiście wiem, że ptaki morskie były tu pierwsze! Mają zarejestrowane swoje roszczenia do tego terytorium, kto wie od ilu pokoleń, więc ich nienawiść do nas jest oczywista: często runą na nas z otwartymi dziobami, pisk. W rybitwy są najgorsze, prawdziwi wojownicy, którzy naprawdę wiedzą jak się mają nas pozbyć. Te lśniące białe symbole wolności i horyzont prowadzą nas do szału. Tooti nie może pracować nad swoimi rysunkami bez parasola. Nie możemy pływać, nie możemy odłożyć sieci, nie możemy nawet wyjść na łódź - Nigdy nie byłam znienawidzona tak boleśnie"

Latem wraz z przybyciem Tove i Tooti szło w parze przybycie jaskółek.

"[Jaskółki] Latające w powietrzu jak noże krzyczące, krążą  cały czas nad domkiem i ponownie wielkie emocje i oczekiwania - a potem puf! odeszły, nie obiecując niczego.
[...] jaskółki gnieżdżą się w starych letnich kapeluszach Ham letnich, na kuszących półkach i w pudłach, które Tooti przybiła pod krokwiami.„

Zewnętrzny archipelag doświadcza gwałtownych burz, które zmywają przystanie i inne urządzenia stoczniowe. W miarę upływu czasu, Tove zaczął przeglądać się morskiemu burzliwemu charakterowi w nowym świetle.

"A latem ubiegłego roku, coś niewybaczalne stało: zaczęłam obawiać się morza. Olbrzymie fale nie oznaczał przygodę, ale lęk, strach i zmartwienie dla łodzi i wszystkich innych łodzi, które pływały przy złej pogodzie.
[...] Wiedzieliśmy, że nadszedł czas, zobaczyć domek z dala. Jesteśmy pewni siebie, że to bardziej stylowo opuścić w porę [wyspę], zanim zostaniemy zmuszeni do opuszczenia."
- Fragmenty „Anteckningar Fran en O” (notatki z wyspy, 1996).

* Atol – typ płaskiej wyspy